Okyanuslar Dünya yüzeyinin çoğunu kaplıyor, peki gezegenimizdeki tüm okyanus suyunu emersek ne olur?
Eski NASA gezegen bilimcisi James O'Donoghue, NASA fizikçisi ve animatörü Horace Mitchell tarafından 2008 yılında oluşturulan bir videoyu yavaşlatarak ve bir su kaybı göstergesi ekleyerek düzenledi. Bu sayede, eğer su kaybolsa ve gezegenin geri kalanı ortaya çıksa Dünya'nın nasıl görüneceğini görebildik.
İşte yavaşlatılmış video:
Deniz suyu çekildikten sonra ilk on metrede çok sayıda su altı manzarası ortaya çıktı.
Ortaya çıkarılan ilk bölüm kıta sahanlıklarıdır. Kıtaların su altındaki sınırlarıdır ve antik insanların bir kıtadan diğerine göç etmek için kullandıkları köprüleri de içerir. On binlerce yıl önce atalarımız Avrupa'dan Büyük Britanya'ya, Rusya'dan Amerika'ya ve Avustralya'dan çevre adalara göç edebiliyorlardı.
O'Donoghue, son buzul çağı yaşandığında, kıtaları birbirine bağlayan kutuplardaki büyük buz tabakalarına benzer şekilde, çok miktarda okyanus suyunun buzların içinde hapsolduğunu söyledi. Bu köprülerin her biri insan göçüne olanak sağlamıştır. Buzul çağı geçince deniz suyu bu yolları doldurdu.
Bu suyu uzaklaştırdığımızda insan atalarımızın kadim dünyasına bir göz atabiliriz.
Deniz seviyesinin 2.000-3.000 metre düşmesiyle birlikte yeryüzünün en uzun sıradağları yavaş yavaş ortaya çıktı; bu sıradağların yüzde 90'ından fazlası deniz altında bulunuyor. Okyanusun ortasında yer alan, 60.000 km'den uzun, tüm dünyaya yayılan bir dağ sırasıdır.
Su seviyesi 6 bin metreden fazla çekildiğinde deniz suyunun büyük kısmı yok oldu. Ancak Mariana Çukuru'nun en derin kısmının kurutulması için deniz seviyesinin 5 bin metre daha geri çekilmesi gerekiyor.
O'Donoghue, videonun bize okyanus tabanının kıtalar kadar coğrafi açıdan zengin ve ilginç olduğunu gösterdiğini söylüyor.
Denizlerin kurutulmasının sadece okyanus tabanını keşfetmekle kalmayıp aynı zamanda insanlığın kadim tarihini öğrenmemize de yardımcı olduğunu sözlerine ekledi.